درباره کتاب گاو
"گاو" داستانی است که خالق آن، "غلامحسین ساعدی" ملقب به "گوهرمراد" یکی از ادیبان و روشنفکران برجسته ی معاصر ایرانی می باشد. داستان "گاو" یکی از برجسته ترین آثار ادبی به جا مانده از "غلامحسین ساعدی" است که علاوه بر تدریس آن در کتاب ادبیات فارسی، فیلمی از سینمای موج نو نیز به همین نام و بر اساس داستان "گاو" توسط کارگردان شهیر کشور، "داریوش مهرجویی" ساخته شده است. وی در این فیلم از ستارگان بزرگ سینمای ایران نظیر "عزت الله انتظامی"، "علی نصیریان"، "جعفر والی" و "جمشید مشایخی" برای نقش آفرینی بهره برده است.
داستان با به تصویرکشیدن علاقه ی زیاد و رابطه ی صمیمی و نزدیک یک مرد روستایی میانسال به نام "مش حسن" با "گاو" عزیزش آغاز می شود. مش حسن که متاهل و بدون فرزند است، تنها دارایی ارزشمندی که برای خود متصور می شود، همین "گاو" است که دیوانه وار آن را می پرستد؛ گویی که "گاو" مش حسن، تنها گاو آن روستاست. اما داستان دچار فراز و فرود شدیدی می شود و زمانی که مش حسن برای مدت کوتاهی روستا را ترک می کند، "گاو" باردار او، مرده در انبار یافت می شود.
دوستان مش حسن، نگران از واکنش او به این اتفاق، شواهد به جامانده از مرگ "گاو" را پنهان می کنند و زمانی که مش حسن برمی گردد، به او می گویند که گاوش فرار کرده است. اما پذیرش این حرف و مواجهه با این غم بزرگ، آنقدر برای مش حسن دشوار است که او رفته رفته دچار فروپاشی روانی می شود. در ادامه تلاش های روستاییان و همسر مش حسن، برای نجات او از این شرایط و بازگرداندن وی به زندگی پیشینش به تصویر کشیده شده است.
درباره غلامحسین ساعدی
غلامحسین ساعدی (زادهٔ ۲۴ دی ۱۳۱۴، تبریز – درگذشتهٔ ۲ آذر ۱۳۶۴، پاریس) با نام مستعارِ گوهرِ مراد، نویسنده و پزشک ایرانی بود. ساعدی نمایشنامه نیز مینوشت و پس از بهرام بیضایی و اکبر رادی از نامدارترین نمایشنامهنویسان زبان فارسی بهشمار میرفت.
ساعدی در ادبیات و اندیشهٔ سیاسی از پیروان جلال آل احمد بهشمار میرفت؛ و از اوایل تشکیل کانون نویسندگان ایران بدان پیوست.
ساعدی در زمینههای مختلف ادبی از جمله داستاننویسی، نمایشنامهنویسی و فیلمنامهنویسی فعالیت داشت. از آثار برجسته او میتوان به نمایشنامه «چوب بهدستهای ورزیل» و مجموعه داستان «عزاداران بیل» اشاره کرد. فیلمهای مشهوری مانند «گاو» و «دایره مینا» بر اساس نوشتههای او ساخته شدهاند. وی همچنین از بنیانگذاران کانون نویسندگان ایران بود و در شبهای شعر گوته در پاییز ۱۳۵۶ به عنوان سخنران اصلی حضور داشت.
ساعدی به عنوان نویسندهای صاحب سبک در ادبیات ایران شناخته میشود. آثار او ترکیبی از واقعگرایی اجتماعی و عناصر وهمآلود است که به ایجاد فضایی تلخ و مرموز منجر میشود. او با استفاده از واقعگرایی جادویی، واقعیتهای اجتماعی را با عناصر خیالی در هم میآمیخت تا به عمق مسائل جامعه نفوذ کند. نثر او محاورهای و عامیانه است که با بهرهگیری از لغات و اصطلاحات محلی، به شخصیتها و دیالوگهایش زندگی میبخشد. این سبک نوشتاری به او امکان میداد تا با زبانی ساده و قابل فهم، به نقد مسائل پیچیده اجتماعی و فرهنگی بپردازد.
ساعدی در خلق دیالوگهای زنده و پویا مهارت داشت و از آنها برای پیشبرد داستان و تعمیق شخصیتها بهره میبرد. تجربیات او به عنوان روانپزشک نیز در آثارش منعکس شده و به تحلیل روانشناختی شخصیتها کمک میکرد. فضاسازیهای او اغلب تلخ و بر مبنای فقر اقتصادی و فرهنگی است که به ایجاد حس همذاتپنداری در خواننده منجر میشود.
5٪ تخفیف
