درباره کتاب مثل خون در رگ های من
تاب «مثل خون در رگهای من» نامههای احمد شاملو به آیدا سرکیسیان است. نامههایی سرشار از عشق و احساس که نه تنها با نثری زیبا نوشته شده و ارزش ادبی دارد، بلکه میتواند عشق را به آدمها بیاموزد. اینکه چاره در رفتن و رها کردن نیست و باید با عشق به زندگی ادامه داد. آیدا با ورود به زندگی احمد شاملو، همچون نوری به زندگی او تابید و تبلور این عشق و علاقه را در بسیاری از اشعار شاملو میتوان دید. در روزگاری زندگی میکنیم که معنای دوست داشتن تغییر یافته و شاید از این جهت است که باید این کتاب را بخوانیم تا عشق در ما اثر کند و با آن بیگانه نباشیم. خواندن این کتاب دنیای ما را تغییر داده و مسیر عشق را نمایان میکند. این نامهها به ما میگویند که زندگی بی عشق بی معنا و پوچ است، پس باید عاشق بود و عاشقی کرد تا در مسیر درست زندگی قرار گرفت. بارها شنیدهایم که "سیارهی ما دیگر نیازی به آدمهای موفق ندارد، این سیاره به شدت نیازمند افراد صلحجو، درمانگر، ناجی، قصهگو و عاشق است". شاملو همچون قصهگویی عاشق، در این نامهها از احساسش به آیدایی نوشته که همچون یک ناجی او را از دامان تلخیها نجات دادهاست. نکتهی دیگری که در مورد این کتاب حائز اهمیت است و میتواند برای نسل جدید جذاب باشد، این است که این نامهها در دهههای چهل و پنجاه و از زبان یک شاعر نوشته شدهاست. در روزگاری که زندگی همچون حالا توسط تکنولوژی بلعیده نشده بود و عشق در جملات کوتاهی که این روزها در فضای مجازی دست به دست میشوند، خلاصه نمیشد. انسانهایی بودند که قلم در دست میگرفتند و برای عشق نامه مینوشتند. نامههایی که احساس و علاقه در تک تک کلماتشان عیان بود و هیچگاه از بین نمیرفت. در انتهای کتاب نیز تصویر تعدادی از نامههای شاملو که با دست خط خودش نوشته شده، آورده شدهاست.
درباره احمد شاملو
احمد شاملو (۲۱ آذر ۱۳۰۴–۲ مرداد ۱۳۷۹) متخلص به الف. بامداد یا الف. صبح، شاعر، نویسنده، روزنامه نگار، پژوهشگر، مترجم، فرهنگ نویس و از دبیران کانون نویسندگان ایران پیش و پس از انقلاب ۱۳۵۷ بود. شاملو تحصیلات کلاسیک نامرتبی داشت؛ زیرا پدرش افسر ارتش بود و پیوسته از این شهر به آن شهر اعزام می شد و از همین روی، خانواده اش هرگز نتوانستند برای مدتی طولانی جایی ماندگار شوند. . شاملو علاوه بر شعر، فعالیت هایی مطبوعاتی، پژوهشی و ترجمه هایی شناخته شده دارد. مجموعهٔ کتاب کوچه او بزرگ ترین اثر پژوهشی در باب فرهنگ عامه مردم ایران می باشد. آثار وی به زبان های: سوئدی، انگلیسی، ژاپنی، فرانسوی، اسپانیایی، آلمانی، روسی، ارمنی، هلندی، رومانیایی، فنلاندی، کردی و ترکی∗ ترجمه شده اند. شاملو از سال ۱۳۳۱ به مدت دو سال، مشاور فرهنگی سفارت مجارستان بود. شاملو در سال ۱۳۲۶ در سن بیست و دو سالگی با اشرف الملوک اسلامیه ازدواج کرد. هر چهار فرزند او، سیاوش، سامان، سیروس و ساقی حاصل این ازدواج هستند. این ازدواج به جدایی می انجامد و شاملو پس از یک دهه در سال ۱۳۳۶ با طوسی حائری ازدواج می کند. دومین ازدواج شاملو، همچون نخستین ازدواج، مدت زیادی دوام نمی آورد و چهار سال بعد در ۱۳۴۰ از همسر دوم خود نیز جدا می شود. اما سومین و آخرین پیوند زناشویی شاملو با آیدا، در سال ۱۳۴۳ بود که تا پایان عمر خود، عاشقانه با او زیست. شاملو در زمینه ترجمه نیز فعالیت های زیادی دارد. با این که بحث ترجمه های شاملو، همانند برخی دیدگاه هایش، منتقدانی نیز داشته و بحث انگیز بوده است، با این حال برخی از این ترجمه ها، در شمار آثاری شناخته شده قرار دارند. یکی از این کارها، «ترانه شرقی و اشعار دیگر»، سروده های فدریکو گارسیا لورکا با اجرا و صدای خودش بود که با استقبال فراوانی روبرو شد. از ۱۳۶۲ با تغییر فضای سیاسی ایران چاپ آثار شاملو نیز متوقف می شود. در حالی که کار و فعالیت شاملو متوقف نمی شود. نوار کاست سیاه همچون اعماق آفریقای خودم (ترجمهٔ شعرهای لنگستون هیوز) و سکوت سرشار از ناگفته هاست (ترجمهٔ شعرهای مارگوت بیکل)، کاری مشترک با محمد زرین بال با موسیقی بابک بیات منتشر می شود. از دیگر کارهای او در این زمینه می توان به ترجمه «درها و دیوار بزرگ چین»، رمان «پابرهنه ها» اثر زاخاریا استانکو، رمان «دن آرام» و شازده کوچولو اشاره کرد. هم چنین ترجمهٔ گیل گمش که قدیمی ترین متن اسطوره ای جهان است از دیگر کارهای ارزشمند شاملو در زمینهٔ ترجمه است.«نخستین شب شعر بزرگ ایران» در سال ۱۳۴۷، از سوی وابسته فرهنگی سفارت آلمان در تهران برای احمد شاملو ترتیب داده شد. احمد شاملو پس از تحمل سال ها رنج و بیماری، در تاریخ ۲ مرداد ۱۳۷۹ درگذشت و پیکرش در امامزاده طاهر کرج به خاک سپرده شده است.
25٪ تخفیف
