درباره کتاب انسان، دولت و جنگ
در این اثر برجسته از نظریه روابط بینالملل، که اولین بار در سال 1959 منتشر شد، محقق برجسته ی واقعگرا، کنت ان. والتز، تحلیلی بنیادی از ماهیت تضاد بین دولتها ارائه میکند. او آثار فیلسوفان سیاسی کلاسیک، مانند سنت آگوستین، هابز، کانت، و روسو، و روانشناسان و انسان شناسان مدرن را بررسی می کند تا ایده هایی را که برای توضیح جنگ بین دولت ها و نسخه های مربوط به صلح است، کشف کند. این کتاب در زمینه ی تئوری روابط بینالملل برای ایجاد سه «تصویر تحلیلی» که جهت توضیح تعارض در سیاست بینالملل استفاده میشود، تأثیرگذار است: نظام بینالملل، دولت و فرد. مشارکت اولیه والتز در حوزه روابط بین الملل، کتاب او با عنوان انسان، دولت و جنگ در سال 1959 بود که نظریه های علل جنگ را در سه دسته یا سطوح تحلیل طبقه بندی کرد. والتز از این سطوح تحلیل به عنوان «تصویر» یاد می کند و از نوشته های یک یا چند فیلسوف سیاسی کلاسیک برای ترسیم نکات اصلی هر تصویر استفاده می کند. والتز بین سه «تصویر» از منشأ جنگ تمایز قائل میشود: تصویرهایی که رهبران فردی یا طبیعت انسانی را مقصر میدانند، آنهایی که ریشه در ترکیب داخلی دولتها دارند و آنهایی که مربوط به ساختار نظام بینالمللی است. این کتاب با پیشگفتاری از استفان ام. والت در مورد میراث و ارتباط مداوم کار والتز، زندگی جدیدی را به روابط بینالملل دائمی میبخشد.
درباره کنت والتز
کنت نیل والتز (Kenneth Neal Waltz) (ژوئن ۱۹۲۴–۱۲ مه ۲۰۱۳) دانشمند علوم سیاسی آمریکایی است. وی مدرک کارشناسی ارشد خود را در ۱۹۵۰ از دانشگاه کلمبیا گرفت و در ۱۹۵۴ رساله دکترای خود را به پایان برد که در همان سال منتشر شد و مورد تحسین فراوان قرار گرفت. او عضو هیئت علمی دانشگاه برکلی و همچنین دانشگاه کلمبیا بود. کنت والتز یکی از برجستهترین محققان در زمینه روابط بینالملل بودهاست.
او بنیانگذار نوواقع گرایی یا واقع گرایی ساختاری در نظریه روابط بینالملل میباشد. نظریه والتز بهطور گسترده در روابط بینالملل مورد بحث قرار گرفت.
در سال ۱۹۸۱، والتز رسالهای منتشر کرد که در آن استدلال شده بود که گسترش سلاحهای هستهای احتمال صلح بینالمللی را افزایش خواهد داد.
