درباره کتاب سرگذشت سوررئالیسم
در اینجا ، آندره برتون پیشرفت سورئالیسم را از ارتباط اولیه ی خود با سمبل ها تا کشف نوشتن خودکار و آزمایش ها و تجربه هایش در زمینه ی ناخودآگاه را ردیابی می کند . برتون به بازگو کردن وقایعی چون ورود پرشور رهبر دادا ، تریستان تزارا به پاریس ، ارتباط متلاطم خود با جنبش دادا و بحث و گفتگوی سوررئالیست ها با کمونیسم می پردازد. او شورش سوررئالیست ها در برابر انطباق را اینگونه توضیح می دهد برای "آزاد کردن انسان با استفاده از شعر ، رویاها و چیز های شگفت انگیز" و "تدوین اعلامیه جدید حقوق بشر".
در این کتاب همچنین حکایات شگفت انگیزی از چهره های مشهور مانند پیکاسو ، تروتسکی ، دالی ، دوشان و بونوئل نیز وجود دارد. برتون با حرارت و اشتیاقی خاص ضیافتی از ادبیات را به خاطر می آورد ، که به لطف سورئالیست هایی که روی میز پریدند ، با یک دعوا پایان یافت. او تعریف می کند که چگونه دالی ، به عنوان یکی از شوخی های ظالمانه خود ، یک بار کتی را پوشیدهه بود که مگس های مصنوعی ای با هوشمندی و ظرافت روی آن دوخته شده بود. و نیز به یاد می آورد که چگونه در یک رسوایی عمومی ، دشمنان وی یک اعلامیه ی هجو آمیز با عنوان "یک جسد" نوشتند و تاج های گل تشییع جنازه را به در خانه اش آوردند.
برتون در سرگذشت سوررئالیسم که شرح حالی روشنفکرانه از خودش است ، با شفافیت و شور و شوق می نویسد و همین این کتاب را در بین بهترین کارهای برتون قرار می دهد. مهمتر از همه ، در کل این کتاب شامل انواع بینش هایی از جنبش سورئالیستی است که فقط می تواند از مردی که آن را برای نیم قرن شکل داده و هدایت کرده حاصل شود.
درباره آندره برتون
آندره برتون، زاده ی ۱۸۹۶ و درگذشته ی ۱۹۶۶، شاعر، نویسنده، پیشگام و نظریه پرداز فراواقع گرا (سورئالیست) فرانسوی بود.آندره برتون در تنشبره (نورماندی) فرانسه به دنیا آمد و دوران کودکی را در بریتانی گذراند. پدرش در گذشته پلیس بود و بعد کسب و کار کوچکی راه انداخت، مادرش نیز خیاط زنانه دوز بود. در کودکی به همراه خانواده به حومه ی پاریس نقل مکان کردند و آندره در آن جا به مدرسه رفت و با الهام از سمبولیست ها آغاز به سرودن شعر کرد. وی پس از اتمام دوره ی متوسطه تحصیل در رشته ی پزشکی را آغاز کرد.برتون در سال ۱۹۲۱ با سیمون کان ازدواج کرد و ساکن آپارتمانی در خیابان فونتن شد. او تا آخر عمر در همین آپارتمان زندگی کرد. در سال ۱۹۲۴ برتون که از جنبش دادا جدا شده بود، جنبش فراواقع گرایی را بنیاد نهاد و بیانیه ی فراواقع گرایی را منتشر کرد. این جنبش که ویژگی عمده اش توجه به رویا و فعالیت خودبه خودی ذهن بود، توجه افراد زیادی را جلب می کند. کسانی چون لویی آراگون و پل الوار (نزدیک ترین دوستان برتون)، روبر دسنوس، ماکس ارنست، آنتونن آرتو، ژاک پرهرو، ایو تانگی، بنجامین پره، ریمون کنو، میشل لیریس، آندره ماسون و من ری اعضای اولیه ی آن هستند. برتون در سال ۱۹۲۶ با نادیا آشنا شد، او را می توان الهام بخش معروفترین آثار شاعر دانست. در همان سال به هوای تأثیر نهادن بر فضای اجتماعی و سیاسی، رابطه ای پرتلاطم با حزب کمونیست را آغاز کرد و برای مدتی کوتاه، در سال ۱۹۲۷ به آن حزب ملحق شد.برتون در سال ۱۹۴۶ با همسرش به فرانسه بازگشت و کوشید دیگر بار با دوستان گذشته اش پیوند برقرار کند، اما بسیاری از آنان گرفتار وابستگی هایی متضاد (از جمله به استالینیسم، مثل آراگون و الوار) بودند و به این ترتیب در اوایل دهه ی ۱۹۵۰ تنها شماری اندک از فراواقع گرایان پیش از جنگ همچنان در گروه باقی مانده بودند.در سال ۱۹۵۱ «ماجرای کاروژ» که بسیاری فراواقع گرایان بر جامانده را از گروه دور کرد، سبب جدایی بیشتر برتون از هم نسلان خود شد. در سال ۱۹۵۲ متن گفتگوهای برتون با آندره پارینو به صورت رادیویی پخش و منتشر شد. در این ایام همکاری کوتاه مدتی میان فراواقع گرایان با آنارشیست ها اتفاق افتاد و آخرین کتاب برتون به نام کلید دشت ها نیز منتشر شد.آندره برتون سرانجام در ۲۸ سپتامبر ۱۹۶۶ در پاریس چشم از جهان فرو بست.
