درباره کتاب طنزآوران جهان نمایش 21
نویسنده و کمدی نویس فرانسوی. او را دنباله رو و جانشین بر حق اوژن اسکریب (1791-1861) در نگارش "کمدی ودویل" می دانند.
در میانه قرن نوزدهم، اوژن لابیش موفق ترین و محبوب ترین کمدی نویس شهر پاریس است؛ در پایان همان قرن شهرت او فراتر از فرانسه می رود و در قرن بیستم، ترجمه و اجرای آثار وی تاثیری بسزا بر کمدی نویسی در بسیاری از کشورهای جهان از جمله ایران می گذارد.
لابیش در خانواده ای مرفه و سوداگر، در شهر پاریس به دنیا آمد؛ تحصیلات عالی خود را در رشته حقوق به پایان رساند اما هرگز به شغل قضاوت و یا وکالت نپرداخت و از سال 1838 به تئاتر روی آورد. ابتدا تماشاگری دقیق بود و چندی نیز برای نشریه ادبی "رووتئاترال" گزارش اجراهای تئاتری را می نوشت.
لابیش با نگارش کمدی ودویل قانون هبه، ماده 960، در سال 1839 و اجرای موفق آن در همان سال، خیلی زود به شهرت رسید. وی بیش از یکصد و شصت کمدی بلند و کوتاه نوشته است که معروف ترین آنها عبارتند از: آدم پوشالی (1843)، مرد جوان عجول (1848)، همدیگر را ببوسیم، فورویل (1850)، کلاه حصیری ایتالیایی (1851)، ادگار و خدمتکارش (1852)، قضیه خیابان لورسین (1857)، بارون فورشویف (1859)، دو آدم خجالتی (1860)، سفر آقای پریشون (1860)، ایستگاه راه آهن شامبوره (1861)، سلیمار محبوب (1863)، قلک (1864)، دستور زبان (1867)، راه آهن (1867)، خوشبخت ترین میان سه تن (1870)، این را باید گفت (1872)، جایزه مارتن (1876)، جیرجیرک در خانه مورچه ها (1876) و......
در این دفتر از مجموعه "طنزآوران جهان نمایش"، چهار کمدی تک پرده ای اوژن لابیش را که موضوع و مضمون آنها: خواستگاری، نامزدی، عروسی و ازدواج است، عرضه شده.
درباره اوژن مارن لاربیش
اوژن لابیش (Eugène Labiche) نمایشنامه نویس و روزنامهنگار قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه است.
وی در ۶ می ۱۸۱۵ در پاریس فرانسه به دنیا آمد و در ۲۲ ژانویه ۱۸۸۸ در پاریس از دنیا رفت. اوژن مارن لابیش مصنّف و نمایشنامهنویس معروف فرانسوی در اول سپتامبر ۱۸۱۵ میلادی در یک خانواده بورژوآ در پاریس به دنیا آمد. وی در طول تحصیل در رشته حقوق، به ادبیات شوق فراوان یافت و به نگارش داستانهای کوتاه، پراحساس و خیالانگیز برای روزنامههای پاریس پرداخت. لابیش پس از آن با سرعت زیادی، کمدی و نمایشنامههای خود را که تعدادشان به ۱۰۰ میرسید بهطور پی در پی عرضه کرد. غالب این کمدیها، با همکاری چند نفر از دوستانش نوشته شده بود. در میان آنها شاهکارهایی وجود داشت و در بیشتر تئاترهای مهم پاریس به نمایش گذاره میشد که کلاه حصیری ایتالیایی و مردم گریز از آن جملهاند. او در نوشتن کمدیهای انتقادی مهارت بسیار فراوانی داشت و در کنار آن، تراژدیهای موفقی مینوشت. لابیش از آن نویسندهای است که بی هیچ گونه بلند پروازی توانستهاست در نمایشنامههای عامه پسند و نشاطانگیز، آداب زندگی و اخلاق مردم، به ویژه طبقه کاسب و نوکیسه را به صورتی کاملاً دقیق و صادقانه بدون تحقیر و نیشخند پیش چشم گذارد و با وسعت تخیل خود، آثاری بیافریند که مردم را به خنده وادارد، بی آن که به عمق موضوع لطمه وارد آید. دربارهٔ او گفتهاند: لابیش نه تنها نمایشنامهنویسی بود که با مزاح و نوشتههای مسخره آمیزش میتوانست مردم را بخنداند و سرگرم کند، بلکه دارای جهانبینی عمیقی بود که میدانست هدف از بذله گویی چیست. آثار نمایشی کامل لابیش در دو جلد به چاپ رسیده و آثار فراوانی از او در تئاترهای بزرگ دنیا به معرض نمایش گذاشته شدهاست. اوژن مارن لابیش سرانجام در ۱۰ ژانویه ۱۸۸۸میلادی پس از گذشت ۷۳ بهار از عمرش درگذشت.