درباره کتاب صد نامه ی عاشقانه
آیان در سنین پایین عاشق سارا می شود. او تصمیم می گیرد که هرطور شده رویاهای خود را دنبال کند. او در لحظات ناامید کننده ای که در عشق فرو رفته است ، نامه هایی عاشقانه به سارا می نویسد اما هرگز آنها را برای او نمی فرستد. هفت سال می گذرد اما او هرگز از دوست داشتن او یا نوشتن نامه ها دست نمی کشد.
ماز اما کاملا ضد عشق و عاشقی است. او معتقد است که همه افراد از ماسک استفاده می کنند و ماهیت واقعی آنها فقط در لحظات بحران کامل آشکار می شود. او برعکس آیان است. آنها همچنین به عنوان بهترین دوستان یکدیگر را تکمیل و در تضاد قرار می دهند. سارا ، بی توجه به عشق آیان یا وجود او ، معتقد است که عشق واقعی وجود دارد و در انتظار او است.
کتاب «صد نامه ی عاشقانه» یک عاشقانه عصر جدید است که به همه عاشقانی اختصاص داده شده است که عشق آنها ناشناخته مانده و برای همیشه رویایی خاموش است. آیا سارا نامه های آیان را می خواند؟ آیا آنها هرگز ملاقات خواهند کرد؟ آیا ماز ایدئولوژی های خود را رها می کند و خطر عشق را برای یک بار هم شده در آغوش می گیرد؟
درباره نزار قبانی
نزار قبانی (۱۹۲۳ دمشق ـ ۱۹۹۸ لندن) شاعری است که با شعرهای عاشقانهاش مشهور است؛ زن و عشق موضوع اصلی شعر قبانیاند. شعرهایش را خوانندگانی مانند ام کلثوم، عبد الحلیم حافظ و نجاة الصغیرة(مصر)، فیروز و ماجده الرومی (لبنان)، کاظم الساهر(عراق) خواندهاند. او در دنیای عرب از شهرتی بیهمتا برخوردار است. شعر او به اکثر زبانهای دنیا ترجمه شدهاست و خوانندگانی بیشمار دارد. وی متولد دمشق بود. «نزار قبانی سرودن شعر را از شانزدهسالگی آغاز کرد. در ۱۹۴۴از دانشکدهٔ حقوق در دمشق فارغالتحصیل و در وزارت خارجهٔ سوریه به کار مشغول شد؛ در شهرهای: قاهره، لندن، بیروت و مادرید خدمت کرد و پس از وحدت مصر و سوریه سفیر این جمهوری متحده در چین شد. در ۱۹۶۶ کار دیپلماسی را رها کرد و فقط به شعر پرداخت. با شکست و عقبنشینی اعراب در مسئلهٔ فلسطین، از شعر عاشقانه به شعر سیاسی و شعر مقاومت رویآورد. خودکشی خواهرش در ناکامی عاشقانه(۱۹۳۸)، مرگ پسر نوجوانش به بیماری قلبی، کشتهشدن همسرش بلقیسالراوی در بمبگذاری سفارت عراق(۱۹۸۱در بیروت)، بر شعرش اثر گذاشت.»