درباره کتاب چرا درمانده ایم؟
حسن نراقی در این کتاب جامعه ایران را به بوته نقد کشیده و معضلات آن را به تفصیل مورد بحث و بررسی قرار داده است. نویسنده بر این موضوع اعتقاد دارد که دلیل تمام معضلات و مشکلات تنها خود مردم هستند به عنوان مثال یکی از این دلایلی که از دید نویسنده باعث شده تا ما درمانده باشیم این است که ما از تاریخ آگاهی نداریم. به این کتاب نقد های بسیار شده که نویسنده در مقدمه کتابش به برخی از آن ها پاسخ داده، برای مثال اگر ایراد از مردم است نقش حکومت ها چیست؟ آیا حکومت ها برگرفته از مردم هستند یا مردم برگرفته از حکومت هستند؟ یکی از ایراداتی که به این کتاب گرفته شده می توان به این مورد اشاره کرد که نویسنده بیشتر به انتقاد از جامعه پرداخته و از نکات مثبت چشم پوشی کرده است که البته از یک منظر که عموما ما ایرانی ها عاشق خودمان هستیم این نکته ی مثبتی به حساب می آید چرا که تعریف از جامعه باعث تشدید این معضل خود پسندی می شود. ایراد دیگری که مطرح شده، عدم ارائه راهکار درمانی معضلات است، که خود نویسنده در مقدمه کتاب به این نکته اشاره کرده است که بیمار در ابتدا باید متوجه بیمار بودن خودش بشود تا بعد به دنبال درمان آن برود لذا رسالت این کتاب در مرحله نخست این است که جامعه را بیدار کند.
درباره حسن نراقی
حسن نراقی (متولد اردیبهشت ۱۳۲۳ در کاشان) پژوهشگر ایرانیست که بیشتر به دلیل آثارش در زمینه جامعهشناسی غیرآکادمیک شناختهشدهاست. مهمترین اثر او «جامعهشناسی خودمانی» است که در سال 1398 به چاپ سی و یکم رسید. کارگروه جامعهشناسی مردممدار در انجمن جامعهشناسی ایران، روز ۲۰ آذر ۱۳۹۰، جلسهای برای نقد و بررسی کتاب «جامعهشناسی خودمانی» با حضور حمیدرضا جلاییپور، بهزاد دوران، غلامرضا اربابی و رحمتالله صدیق سروستانی برگزار کرد. نقد جلاییپور آن است که «این کتاب ربطی به کاربرد مطالب رشته جامعهشناسی ندارد، ولی نویسنده سعی کرده از نام جامعهشناسی استفاده کند. به عبارت دیگر، همان نقد اخلاقی که نویسنده، ایرانیان را به آن متهم میکند، خودش هم گرفتار آن است.» اربابی معتقد است «نویسنده حل مسائل را در اراده تکتک افراد برای حل مشکل معرفی میکند. این رویکرد، رویکردی ماقبل جامعهشناسی و شبیه به مباحث دورکیم و تارد است ... به نظر من این رویکرد، رویکردی محافظهکارانه است که به مذاق اصحاب قدرت هم خوش میآید، زیرا تمام مشکلات موجود را بر گردن خود مردم میاندازد.»